Paris’te Protesto

Okunmuş bir hikayenin satırları arasında sıkışmak gibi,
Bitmiş bir tarihin sokaklarında dolaşmak..
Kulenin ışıkları kamaştırıcıysa da, ona ne?
Seine nehri bizim denizlere
—Ege ve karadeniz—
Sürüklerse onu diye korkarken
Geçmişte yaşayan bir şehir bu
Geçmişten tezahüratlarla marş eden
Geçmiş ganimetleriyle geçinen..
Kökleriyle böbürlenip duran…
Hiçbir şey anlamadı bile,
Bozkır rüyası ne zaman bitti?
Ne zaman Notre-Dame’ın çanlarına uyanmaya başladı?
Koma 3 ay mı sürdü, 100 yıl mı?
Sormak bitmiş bir hikayeyi hatırlamak gibi,
Susmuş bir şiirin çığlıkları yankılanıyor
Geçmişte yaşayan bu şehir
Ça voulait dire on est heureux
Ça voulait dire tu es joli
O, şiirleri boğdu,
Biliyorum, yaşamak istemiyorlardı
Hem de tam bu şehirde
Ona yalvardılar, ölmek için
Utana sıkıla boğdu hepsini
İlk kez boğmanın acemiliği vardı üzerinde
İlk kez ezgiler çağırırken olduğu gibi
Çiçeğini koparmamak için bıraktı Küçük Prens
Yine de
Il est triste d’oublier une amie
Ama şiirleri olmadan yalnız kaldı
Boğulmuş bir bozkır şiirinin çığlıkları yankılanıyor
Okunmuş bir hikayenin satırları arasında
Susmuş bir şiirin çığlıkları yankılanıyor
Bitmiş bir tarihin sokaklarında…